Film to opowieść nie tylko o osobie niepokornego artysty ale i obraz undergroundowego środowiska, tworzącego rock w czasach ZSRR. W styczniu 2007 r. dokument był prezentowany we Francji na festiwalu w Biarritz, w lutym - w telewizji francuskiej CF2, a w marcu - w Petersburgu. Obraz opowiada o znanym, niestety zmarłym rok temu, peterzburskim muzyku, kompozytorze, znakomitym reżyserze dzwięku oraz literacie - JURIJU MOROZOWIE. W filmie możemy usłyszeć wywiady z muzykami znającymi Morozowa osobiście. Wspominają go: Jurij Szewczuk (wokalista grupy  DDT), Marina Kapuro (piosenkarka folkowa, która ma w repertuarze utwory Morozowa), Andriej Tropillo (przyjaciel Jurija, reżyser dźwięku i właściciel studia nagrań  Antrop), Andriej Burlaka (dziennikarz muzyczny) oraz inne osoby.
"Podziemny rok Jurija Morozowa" (Подземный рок Юрия Морозова), reż: Vladimir Kozlov, rok prod: 2006 (Rosja, Francja), czas trwania: 52 min, jezyk: rosyjski

JURIJ MOROZOW z charakterystyczną dla siebie autoironią często mówił o sobie: "muzyczny maniak". Tworzeniu bowiem - komponowaniu muzyki rockowej, grze na różnych instrumentach, opracowywaniu aranżacji, samodzielnemu nagrywaniu własnych kompozycji oraz koncertowaniu poświęcił niemal cale swoje życie. Od roku 72. (aż do polowy lat 90.) pracował w leningradzkiej – a później petersburskiej -  filii firmy nagraniowej "Melodia" jako inżynier-dźwiękowiec. Często, pod różnymi pretekstami i bez wiedzy przełożonych,  zostawał w studiu do późnej nocy, aby na profesjonalnym sprzęcie nagrywać własne utwory. A ponieważ nie mógł zaprosić tam innych muzyków, sam nagrywał wokal i partie różnych instrumentów, a na koniec zgrywał oddzielne ścieżki dźwiękowe w całość. Nagrania te w postaci zapisu kasetowego wędrowały później nielegalnie, w drugim obiegu, po terytorium całego ZSRR, zadziwiając słuchaczy wysokim poziomem technicznym i artystycznym, przysparzając autorowi sporej popularności. 

Morozow to bez wątpienia rekordowy muzyk w dziedzinie rocka. Spośród wszystkich muzyków  wymienianych w encyklopediach radzieckiego i rosyjskiego rocka ma najdłuższą dyskografię - liczy ona 60 albumów! Jest to niezwykle zróżnicowana i bogata twórczość. Składają się na nią utwory typowo rockowe - o sarkastycznych tekstach  (pisał je zazwyczaj sam), pełne ekspresji, z  ostro brzmiącymi partiami gitarowymi, także melodyjne, folkowe ballady ( wśród nich są tez piosenki ludowe śpiewane a capella, z wielokrotnie  nakładanym wokalem), refleksyjne utwory do tekstów poetyckich (np. poezji chińskiej), liryczne utwory o charakterze religijnym, również kompozycje jazzowo-rockowe oraz bluesowe

Sytuacja środowiska radzieckich muzyków rockowych zmieniła się bardzo w czasach pierestrojki Gorbaczowa, w drugiej połowie lat 80. Leningradzie powstał (podobnie było w Moskwie i innych wielkich miastach) dynamicznie działający Klub Rockowy, skupiający zespoły reprezentujące bardzo różne temperamenty i style muzyczne. Do studiów mogły juz oficjalnie wejść i nagrywać w nich swoje płyty (wtedy jeszcze czarne, winylowe krążki) grupy rock-and-rollowe. Od tej pory JURA współpracował przy nagrywaniu swoich kompozycji ze znanymi leningradzkimi muzykami - np. Aleksandrem Liapinem (gitara, „Аквариум”), Wsiewolodem Gakkelem (wiolonczela, „Аквариум”), Wadimem Kuryliowem (gitara, „DDT”) czy Igorem Docenko (perkusja, „DDT”). Sam również, jako doświadczony i ceniony reżyser dźwiękowy, nagrywał utwory całego mnóstwa młodych zespołów, w ten sposób przyczyniając się poniekąd do ich sukcesu. 

Na przełomie lat 80. i 90. Morozow dużo koncertował po całym terytorium Związku Radzieckiego, a po roku 1991 po Rosji i byłych republikach radzieckich. Dawał wówczas recitale balladowe wraz z gitarzystą Aleksandrem Browko, obaj akompaniowali sobie na gitarach akustycznych. W latach 90. występował też w charakterze artysty towarzyszącego, z bardzo popularną grupą "DDT" i jej solistą Jurijem Szewczukiem. Natomiast w ostatnich  latach z cenionym zespołem bluesowym Siergieja Czigrakowa - „Cziz i Co”.  W sprawach zawodowych odbył podróże do Niemiec, Francji, Anglii, USA i Izraela. JURA był w Polsce dwukrotnie: wiosną (w marcu i maju) 1989 r., w okresie kiedy dopiero zaczynały się u nas przemiany ustrojowe. Przebywał głównie w Warszawie, ale zdążył też odwiedzić Kraków. Podczas tego pobytu miał krótki  występ w programie telewizyjnym prowadzonym przez Wojciecha Manna i Jana  Chojnackiego (w TVP 2). Rok później w radiowej „Trojce”, w programie Anny  Wawrzyniak „Od Taganki do Arbatu”, w półgodzinnej audycji prezentowano jego  sylwetkę oraz wybór autorskich piosenek. JURA interesował się Polską. Od lat  lubił i bardzo cenił twórczość Czesława Niemena, z zapałem kolekcjonował jego płyty.

Wbrew pozorom muzykowanie nie wypełniało całkowicie życia Morozowa. Poświęcał się też literaturze, choć początkowo pisał głównie do szuflady". Dopiero w latach 90. zdecydował się na późny debiut. W roku 1990  wydał opowiadanie A potem zawiał wiatr (А потом задул ветер)  i fantasmagorie Pływanie Magdaleny (Плавание Магдалины). W 1992 r. ukazało się drukiem opowiadanie Spadochroniarze (Парашютисты) (w nr 2. miesięcznika Континент). Dwa lata później wyszła jego beletryzowana autobiografia Podziemny blues (Подземный блюз). Ostatnie powieści JURIJA wydano już pośmiertnie ­ w tym roku. Są to między innymi: Doganiający noc (Догоняющий ночь) i  Małpa (Обезьяна). 6 marca br., w dzień urodzin JURY, przyjaciele oraz miłośnicy jego twórczości, zorganizowali w Petersburgu wieczór poświecony jego pamięci.  Koncertowały na nim petersburskie i moskiewskie zespoły, m.in. „Cziz i Co”,  Wadim Kuryliow i jego „Электрические партизаны”, „Разные люди”. Pokazywany był film dokumentalny Podziemny rock Jurija Morozowa (Подземный рок Юрия Морозова), który zrealizował  Vladimir Kozlov. Prezentowano nowe powieści JURY, także zbiorowa płytę kompaktową – Juriju Morozowu. The Tribute, na której 14 grup i wokalistów  wykonuje jego kompozycje. Odbyła się również promocja pierwszych dwóch płyt z pełnej "złotej kolekcji" albumów JURIJA MOROZOWA­ przedsięwzięcie interesujące zwłaszcza dla dość licznego grona jego wiernych od lat fanów.

JURIJ MOROZOW zmarł 23 lutego 2006 roku, mając 58 lat, po dziewięcioletnich zmaganiach z choroba nowotworową szpiku kostnego. Tworzył niemal do końca…